Reviews
1st o April 2008
Demo van de maand
Het eerste nummer van het vijftal uit Assen/Groningen knalt er direct in: tussen hemelse zang en maniakaal geschreeuw knoopt de band ook nog eens wat metal, jazz en progrock vast aan hun vet-romige versie van rock. En dan nog piano, dat is al helemaal een buitenbeentje in soortgelijke muziek uit deze categorie. Contrast, dat is het waar het allemaal om lijkt te draaien bij deze groep. De good cop/bad cop-rolverdeling is heel simpel en ligt er duimendik bovenop: Kris Vesseur is de engel die het hoofd en haar elegante pianospel in het midden van de muzikale draaikolk overeind weet te houden, broer Lex is de monsterman die heel overtuigend alle zwarte magie vanuit de onderwereld naar boven pompt. Zelf zeggen ze daarover: geen frontman, geen frontvrouw – dat kan kloppen, want de familieleden houden de tegenovergestelde krachten in een spannend en overtuigend evenwicht. Op een gegeven moment zou het als een trucje kunnen gaan werken, maar voorlopig is de rek er zeker nog niet uit. Twee jaar zijn ze nog maar bij elkaar, het kan nog alle kanten op gaan. Over de andere, nogal onbekende muzikanten niets dan lof: ze ondersteunen het gevecht op leven en dood van broer en zus met meer dan volle overgave en kundig spel. Vooral het jazzy, obscure en toch rockende drumspel springt er uit, evenals de sfeervolle en afwisselend ook puntige gitaarpartijen. De stuwende bas draait lekker door op de achtergrond. Alles bij elkaar voldoende redenen om deze jonge, veelbelovende band zowel live als op de plaat eens een keer te checken.
27th o March 2008
Review 'Corntendon' EP
June in December komt uit Assen, werd in 2006 opgericht en presenteert met Corntendon het eerste wapenfeit, waarop ze uiteenlopende variëteit aan muzikale invloeden alten horen. Rustige passages worden afgewisseld met ruig hakkende thema’s die altijd een emotionele lading hebben. Songtitels als Bang! Cock, Pink Fluffy Mammoth of Timmi Timmi Timmi No Man After Midnight doen ons echter de wenkbrauwen fronsen: waar gaat dit in godsnaam over? Jammer dus dat er geen teksten in het boekje staan. De band beschikt over voldoende originaliteit om in het huidige popklimaat een woordje mee te kunnen spreken. Een interessante release dus en het winnen van de Grote prijs van Drenthe in 2007 is dan ook een verrassing. Een band om in de gaten te houden.
- Te weinig nummers, ontbrekende teksten
+ Zeer orgineel
13th o March 2008
Review 'Corntendon' EP
Soms hoef je niets van een band te snappen om het helemaal te gek te vinden. De Drentenaren van June in December maken muziek die helemaal nergens op slaat. En dat is positief bedoeld in dit geval. Broer en zus Vesseur nemen de zangpartijen voor hun rekening. zus Kris doet dit met een ijzingwekkend heldere stem, broer Lex schreeuwt de longen uit z'n lijf. De combinatie screams/cleane zang is niet nieuw, dat het afwisselend door een zanger en zangeres wordt gedaan is wel speciaal. Wat June in December echter uniek maakt is de geflipte overgang van rauw post-hardcore naar lieve indiepop. De genres lopen in de nummers kriskras door elkaar. Het vijftal moet proberen hier en daar iets meer oog te hebben voor 'het liedje', maar de vijf nummers op Corntendon doen hunkeren naar volledige plaat. Probeer June in December dus niet te begrijpen, laat het gewoon over je heen komen, dat werkt het beste.
29th o January 2008
Review 'Corntendon' EP
Laten we eens met de deur in huis vallen;
Wat een verschrikkelijk goed plaatje is dit. Lang geleden dat ik zo verrast ben door prachtige orginele muziek met een frisse sound. Dit gezegd hebbende kom ik direct op een probleem; het is ontzettend moeilijk om deze muziek te omschrijven en haast onmogelijk om in een kader te plaatsen. Wellicht zegt dat feit alleen al dat we hier met een bijzonder product te maken hebben.
Laat ik toch een poging doen: de songs doen me soms aan Meshuggah denken en vervolgens schiet Tori Amos door mijn hoofd. Dan hoor ik weer Transpunk (wie kent ze nog?) en daarna weer The Gathering. De combinatie tussen de melodieuze vrouwelijke zanglijnen, de dromerige pianoklanken en agressieve screams zijn erg spannend. Agressieve uitspattingen gaan over in sfeervolle luistermuziek om vervolgens in een andere ritme door te knallen.
Er zit heel veel kleur en energie in de muziek, waarbij het niveau over alle 5 nummers enorm hoog blijft. Jazzy emo-core met een vleugje rock, een beetje hardcore en scheutje exentriek. Kortom; beetje vreemd, maar wel heel lekker. Indrukwekkend bandje!
27th o January 2008
Review 'Corntendon' EP
Ik heb het nog wat echte kenners nagevraagd de afgelopen weken sinds ik June in December tijdens Eurosonic aan het werk zag, maar een combinatie zoals deze Assense band presenteert, daar kende men zo 1-2-3 niet eenzelfde voorbeeld van. Het is ook wel aparte combinatie van deze band die het afgelopen jaar de Drentse Popprijs won. Broer (Lex) en zus (Kris) Vesseur zingen beiden in deze band. Hij neemt het blaffen voor zijn rekening en zij zingt met haar kraakheldere engelenstem een beetje Tori Amos-achtig. Corntendon is na een demo uit mei 2006 June in December's eerste echte ep. Deze band heeft het idee dat er niet meer zoiets als hokjes bestaat. Als een achterlijke razen ze van screamo naar indiepop en weer terug via halfbrekende complexe gitaarlicks en verfijnde drumpartijen. En als het moet dan husselen ze het ook nog eens door elkaar. Zonder daarin zelf het spoor bijster te raken. Op cd giert de band net wat minder hard de bocht door dan op het podium, maar zo klinkt het geheel wel wat meer in balans. Bijzondere en originele band die ze in Drenthe moeten koesteren in plaats van in de testimonials van de Drentse Popprijs te schrijven dat ze aan 'normvervaging' doen en dat 'het luisteren naar June in December is als het kijken naar een auto-ongeluk'. Raar volk, die Drentenaren.
15th o January 2008
Verslag Eurosonic, donderdag
Het in 2006 opgerichte June in December won vorig jaar al de Drentse Popprijs en staat nu ook op EuroSonic. De formatie brengt emorock met een twist. We noemen het maar twist, omdat het moeilijk onder woorden te brengen is welke invloeden de groep allemaal in hun muziek verwerkt. Zelf noemen ze het screamopop, maar dat lijkt ons ook niet helemaal de lading dekken. Het lijkt soms bijna schizofreen wat de band doet. Aan de ene kant vertolkt zangeres Kriss Vesseur de lieve en emotionele kant van de groep. Ze heeft daar dan ook een uitstekende stem voor. Bij vlagen doet ze zelfs een beetje denken aan Tori Amos. Met haar mysterieuze oogopslag verleidt ze daarnaast ook nog eens het publiek om mee te gaan naar haar eigen wereldje. Aan de andere kant wordt je als publiek elke keer weer wakker geschud door de grunts van broerlief Lex.
June in December staat nog aan het begin van de carričre en heeft tegelijk al een paar flinke passen genomen. De band is hard bezig om een eigen geluid te creëren, maar daarbij wordt nu nog niet volledig gebruik gemaakt van alle mogelijkheden van het individuele talent. De schizofrene combinatie van stijlen waartussen June in December wil laveren is nog niet compleet doorgeëvolueerd. Het wordt tijd om veel live te gaan spelen en verder te groeien. Met de Drentse Popprijs en EuroSonic op de cv en de in 2006 opgenomen ep als visitekaartje kan de groep daarvoor mooi het clubcircuit in. (PP)
11th o January 2008
Ik vluchtte dus maar naar het Pakhuis. Na die twee ingetogen uurtjes was het nu tijd voor wat meer dik hout en oordoppen. Die waren wel nodig bij het nog piepjonge June in December. Keek ik toch naar een Nederlandse band verdikke, terwijl ik me voorgenomen had om dat niet te doen. Gelukkig kreeg ik er geen spijt van. June in December is namelijk meer dan okay. Naast een blaffende screamer hebben ze namelijk met Kriss ook een fonkelende zangeres/toetseniste in de band. Dat hoorde ik nog niet eerder op deze manier. In de wandelgangen ving ik op dat het broer en zus zou zijn. Wat een contrast en wat een enthousiasme! Even vreesde ik dat zanger Lex met zijn kop nog gaat eindigen tegen de paal die vlak voor het podium staat in het Pakhuis, maar het ging allemaal goed. Hier gaan we zeker meer enthousiaste verhalen over horen binnenkort. Als beloning stopte ik een paar euro in de collectebus van de mevrouw van het Leger des Heils die stoďcijns aan het collecteren is. Mijn oren waren maar wat blij met de geleende oordoppen, zij liep zonder. Dat kan niet gezond zijn, zelfs niet voor een Heilsoldaat.
2nd o May 2007
Interview Joost Kraayenbrink van asser popband
De band June In December won onlangs de Drentse popprijs Speakers met Kopp’n. Zaterdag speelt het nuchtere vijftal op het bevrijdingsfestival in thuisbasis Assen. ”Onze kracht is dat we democratisch werken.”
Door Peter van der Heide
Assen, Bescheiden zijn ze, de vijf muzikanten van June In December. In Hoogeveen won de band uit Assen onlangs de Drentse popprijs Speakers met Kopp’n. Tot grote verrassing van Kriss, Lex, Thomas, Joost en Tijmen zelf. ”Toen we de voorronde wonnen dachten we al: wauw, dit is geweldig”, legt gitarist Joost Kraayenbrink uit. Het doorstomen naar de finale betekende een fikse opsteker voor het prille June In December.
Amper een jaar werkt de groep aan materiaal dat naar eigen zeggen het midden houdt tussen Tori Amos en The Spirit That Guides Us. Op papier al een intrigerende en dynamische mix, maar live spreekt het contrast kennelijk ook tot de verbeelding. Lex Vesseur als het zingende beest dat brult, terwijl zijn toetsen spelende zus Kriss engelachtige melodieën zingt. Met de woorden ”verrassend, lef, goed groepsgevoel” loofde de jury het optreden waarmee June In December de medefinalisten Oswalts (rock), Snelle Jongens (hiphop) en The Arthur Spooners (punkrock) het nakijken gaf. ”Alle bands waren goed en de finale was heel divers. Het moet voor de jury moeilijk zijn geweest te vergelijken. Daarbij moet je als band wat geluk hebben.” Het klinkt nuchter uit de mond van de achttienjarige Joost, student communicatie- en informatiewetenschappen in Groningen.
Die nuchterheid is exemplarisch voor de instelling van de band die volledig bestaat uit jonge studenten. ”Onze kracht is denk ik dat we democratisch werken waardoor iedereen zijn eigen ding in de muziek kan stoppen. Dat leidt hopelijk tot een origineel geluid. Dat is onze uitdaging. Het is niet de gemakkelijkste weg, maar op deze manier voelen wij ons er goed bij. We hoeven niet beroemd te worden, we willen onszelf blijven.”
Of er nog een avontuur volgt in de Grote Prijs van Nederland is nog even afwachten. In Hoogeveen waren in ieder geval scouts aanwezig van de talentenjacht. De 24 uur studiotijd die June In December met het winnen van de Drentse popprijs in de wacht sleepte, wordt besteed aan het opnemen van een nieuwe demo. ”De vorige werd nog opgenomen in een slaapkamer”, vertelt Joost lachend. Een echte cd zit er voorlopig nog niet in, daar is veel geld voor nodig. Dat hoopt June In December bij elkaar te sprokkelen door veel te spelen. De komende weken is de band volop op het podium aan het werk te zien, dus wie weet wat dat nog oplevert.
Dagblad van het Noorden
23rd o April 2007
Drentse Popprijs Testimonials
"Dit is een typisch voorbeeld van normvervaging. Deze band maakt geen muziek maar verkracht het. En dan ook nog als winnaar uitgeroepen worden. Dit is te erg voor woorden. Als dit al muziek genoemd gaat worden moet ik zeker mij kinderen behoeden voor dit soort uitwassen. Juist dit soort groepen stimuleerd dat geweld en verbaal kabaal een norm gaat worden. Verachtelijk. Ik ben blij dat ik mijn mening mag geven want er moet iemand opstaan en dit sterk afkeuren."
"Jammer dat iemand denkt dat de muziek van June in December aanzet tot geweld. Kijk naar de andere reacties. Vriendelijke, zachtaardige mensen die helemaal opgaan in hun muziek. En die totaal niet!aanzetten tot geweld. Johan, je hebt er echt niets van gesnapt. Misschien is hun muziek niet voor iedereen makkelijk in het gehoor liggend, maar wel erg muzikaal en verfrissend. En dat is wat de jury volgens mij heel goed heeft gehoord."
"Mijn ervaring met het luisteren naar de uiteindelijke winnaar was in zekere zin wel vergelijkbaar met het aanschouwen van een auto-ongeluk. Het was vre-se-lijk, maar om de een of andere reden moest ik er naar blijven kijken..."
10th o December 2006
Demo review by CSLive
Ooit reviewde ik die paar verdwaalde rock CD's die bij een metal e-zine terecht kwamen. Altijd leuk om een onbekend album van een volledig onbekende band in een speler te proppen en er vervolgens een mening over te mogen formuleren. Het is geen politiek. Ik doe lekker niet aan compromissen.
Maar om nou nog eens een stoffige hoes uit de kast te trekken, nee. Puur uit luiheid - ben niet voor niets student - heb ik gekozen om de thuisgebakken demo van June In December onder de loep te leggen. Deze is namelijk down te loaden (inclusief hoes) van hun website.
Hoewel het aanbod aan nummers misschien karig is (maar drie nummers) is het voor een demo behoorlijk goed in elkaar gedraaid. Ja, okee. Misschien ben ik een klein beetje bevooroordeeld. Twee van de vijf bandleden ken ik. Sterker nog, ik heb ze op de foto gezet. Nog sterker - ik zat erbij toen ze een paar opnames maakten! Maar juist ook daardoor ben ik verrast door de kwaliteit. Het is een demo, daar moet je niet te veel van verwachten. Maar de gebrekkige microfoons, de laptop en dat kleine mengpaneeltje ten spijt zijn het toch heldere mp3s geworden.
June In December (JiD) legt hun invloeden bij het Hollandsche The Spirit That Guides Us alswel de wereld befaamde Tori Amos. Vooral deze laatste artieste zou je terug kunnen horen in de stem van zangeres Kriss Vesseur. Als je houdt van hokjes dan zou emocore wellicht het beste labeltje op hun hokje zijn. Op hun website labelen zij zichzelf ook als zodanig. De heldere stem van Kriss staat namelijk in contrast met 'scream' zanger Lex Vesseur. Het geheel wordt begeleid door goed in elkaar gestoken en vooral melodische muziek. Zelfs een piano ontbreekt niet.
De muziek zou ik als toegankelijk omschrijven. Speel het album enkele keren achter elkaar en al snel blijven er melodiën hangen in de speaker van de geest. Als het niet om de geschreeuwde lyrics ging en wellicht ook geen tempo wisselingen zou JiD zelfs als rock kunnen worden omschreven.
Na al deze lofende woorden moet er uiteraard ook wat kritiek zijn. Door het zelf gekozen label emocore zou je wellicht toch wat rauwere muziek verwachten. De melodie zit goed en dit is ook wat het zo toegankelijk maakt. Ook is het contrast tussen de zangers leuk, maar wordt door de muziek niet heel erg onderbouwd. Deze vormt eerder een basis met daaroverheen een lekkere saus. Maar gemengd is de smaak net niet sterk genoeg. You've Built Me A Cage is wellicht het hardste nummer van de demo, een bite mis ik toch een beetje.
Desondanks kijk ik uit naar JiD. Het zit nu al goed in elkaar. De twee stemmen en de melodieuze muziek met verrassend ritmewerk maken mij nieuwschierig naar meer. Dankzij een persoonlijke band weet ik dat er nieuw materiaal aankomt en meer optredens. Wat mij betreft gaan we nog veel van June In December horen.
14th o June 2006
Demo review by Roar E-zine
Young bands do not usually get a great start. That’s a given. There’s always plenty of sound tweaking, line-up changes and experience gaining to be done. And like very country, The Netherlands is chockfull of them. June In December is one of these up and comers. Hailing from Assen, the group has only been active for a couple of months. By starting out primarily with writing and recording, the quintet now release their very first untitled 3 song demo. Playing a hybrid style of hardcore, emo and pop music which they simply call emocore. But it’s definitely more than that. It’s hard to really compare them to any other bands but the From Autumn To Ashes songs that feature a female vocalist come pretty close, I guess.
As said, these newcomers have only been together for a short while, but have a few experienced musicians in their midst. Most prominent asset to the group is keyboardist/lead singer Kriss Vesseur. Together with her brother Lex (screamer) they form the steady vocal department in June In December.
Musically the band keeps shifting from energetic hardcore/emo riffs to calmer and more melodic bits and pieces. The way they have written these three songs, they challenge the listener by going constantly changing the energy of the track. Opening song “Wallpaper” is a perfect example of this. At the same time, I feel that this is also the best track on the demo and perfectly showcases what June In December is all about.
While the guitar/bass/drum section keeps a stead pace throughout the songs, the vocalist duo provides for a great contrast between all-out rage and beautiful clean melodies. A beauty and the beast situation if you will. Or the phantom and the singer chick thing from Phanton Of The Opera...
Wait.
I know way too much about musicals. Moving on!
Despite the formula being well constructed and executed, there’s still plenty of room for improvement. Sometimes the song structure seem a little odd and repetitive, as you may hear in “You’ve Built Me A Cage”. While it’s not a factor that brings down the entire band, it’s simply a point of improvement. The same goes for Kriss’ singing. While she sounds amazing, it might be a good idea to mix her styles up a bit. She does sing her parts quite high and never really lets go of this. Again, nothing that brings the whole of this disc down, but just room for improvement.
Lastly, the disc sounds pretty good for a demo. While still a demo, it sounds pretty damn professional for ‘just a demo’. Props for both production and mixing.
I can definitely see June In December do a lot of cool things in the future if they play their cards right. With the proper marketing and perhaps a studio effort this band will only have one way to go: Up.